บ้านมุมพูห์

เคยเป็นไหม ไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไรทั้งนั้น

เคยเป็นไหม ไม่อยากแม้แต่จะพูดกับใคร

เคยเป็นไหม ไม่อยากแม้แต่จะพบเจอผู้คน

เคยเป็นไหม ไม่มีพลังที่จะทำชีวิตให้มีความสุข

สภาพจิตใจย่ำแย่ มากมายแล้ว

 

วันที่ 26 ธันวาคม 24.30 นาฬิกา  

กับความเศร้าลึกๆ นั่งน้ำตาซึม บังคับตัวเองให้ทำอย่างอื่นแต่ก็หนีไม้พ้นเมื่อจิตมันว่าง

เราก็กลับไปคิดถึงเรื่องนั้นอีกครั้ง วันนี้เราได้เจอกับเค้าคนนั้น วันนี้เมื่อปีที่แล้วในเหตุการณ์เดียวกัน

เราสนุกสนาน เราสารภาพรักกันแต่มาถึงแล้วงปีนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิม ทุกอย่างแตกต่าง เราเป็นเพื่อนกัน

แต่ฉันยังทำใจไม่ได้ มันบอกไม่ถูก มันผ่านมาเป็นปีแล้วนะ แต่ทำไมเจอกันทีไรเราต้องเสียน้ำตาทุกที

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย รู้สึกแย่ ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เงียบ มันจุกๆ พูดไม่ออก ต้องหนี ฉันทำได้แค่หนี จริงๆๆ

หลบมานั่งเศร้าคนเดียว เจ็บจริงๆ ทั้งที่บอกทุกคนว่าเราโอเคแล้ว แต่ทำไม ?? ฉันกลับรู้สึกไม่โอเค

ยังอยากมีเค้าอยู่เหมือนเดิม ยังอยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม แต่ไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันรู้ตัวดี

ตอนนี้ร้องไห้ไม่ยอมหยุด หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าเมื่อเจอกันอีกต่อไปในอนาคต ฉันจะยิ้มได้

ฉันจะไม่ต้องหนีกลับมาร้องไห้แบบนี้อีกแล้ว หรือเราไม่ควรเจอกันอีกเลย.......

For in the end,we will conserve only what we love.

We will love only what we understand.

We will understand only what we want to understand. 

เอา (แต่) ใจ

เราจะถนอมเฉพาะสิ่งที่เรารัก เราจะรักเฉพาะสิ่งที่เราเข้าใจเราจะเข้าใจ เฉพาะสิ่งที่เราต้องการจะเข้าใจ...ใช่ไหม ??? ความรักสำคัญแค่ไหน ความเข้าใจสำคัญยิ่งกว่า คนเรามักมีความอดทนทำความเข้าใจสิ่งหนึ่งสิ่งใดได้ดีเมื่อเรามีใจรักต่อสิ่งนั้น เมื่อเราเห็นคนรักกัน พยายามทำความเข้าใจกันเพื่อจะได้ยอมรับซึ่งกันและกัน ได้เต็มหัวใจ มันเป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่แปลกอะไรคนเอาแต่ใจมักคิดว่า เธอไม่ต้องเข้าใจฉันก็ได้ขอให้รักและตามใจฉันก็พอ “ ด้วยรักและไม่เข้าใจ” มีจริง แต่จะมั่นคงยืนยาวหรือไม่ ขึ้นอยู่กับเธอรักจริงรึเปล่าเธอใจกว้างแค่ไหน เธออดทนได้สักเท่าไหร่  แน่นอน.. คนเอาแต่ใจมักทำให้เราปวดหัว ปวดใจ แต่รู้อะไรไหม...คนที่ชอบทำให้เราปวดหัว(ใจ) นี่แหล่ะอาจ “ สอน” ให้รู้ว่า มนุษย์เรายังสามารถ  ‘ยอมรับ’สิ่งต่างๆในโลกนี้ได้อีกมากมาย มันเหลือเชื่อแค่ไหน มหัศจรรย์แค่ไหน ที่คนเราสามารถยอมรับได้ทั้งที่เราอาจจะ ‘ไม่เข้าใจ’ มันเลยแม้แต่น้อย !!!!  ‘ปราย พันแสง’ 

เป็นบทกวีอีกหนึ่งบทที่เราชอบมาก เพราะเราเป็นแบบนั้น   เป็นคนที่ เอา(แต่)ใจมากมาย เค้าเคยยอมให้เราทุกอย่าง ตามใจเราทุกอย่าง   ปรับตัวเข้าหาเราทุกอย่าง แต่พอถึงจุดจุดหนึ่ง เค้าไม่ทนแล้ว เค้าไม่ยอมแล้ว   เค้าไปเจอคนใหม่ ที่ลงตัวมากกว่าเรา เค้าก็ไปจากเรา..... มันจุกๆ งงๆ ชาๆ   แต่ต้องยอมรับความจริงให้ได้ ต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแบบไม่มีเค้าให้ได้   ทำงานที่เดียวกัน ช่วงแรกแทบจะไม่ไหว แต่บอกตัวเองว่าต้องไหว   ยังไงก็ต้องยิ้มให้ได้ แม้จะเป็นยิ้มทั้งน้ำตา ก็ต้องทำ   จากเค้าไป เราเปลี่ยน แต่ไม่ทันแล้ว เค้าไม่เคยได้มารับรู้ อะไรตรงนี้แล้ว   วันนี้เรารู้สึกแย่อีกครั้ง เพราะว่าครั้งนี้คงจะจากกันจริงๆสักที   เพราะว่าเค้าจะลาออกแล้ว ต่อไปก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว   ไม่ได้ติดต่อกันแล้ว ร้องไห้หนักมาก แต่มันเจ็บตรงที่   เหมือนเค้าไม่ได้แคร์เราต่อไปอีกแล้วจริงๆ ครั้งนี้คงเป็นบทเรียนสำหรับเราไปอีกนาน  แต่ยังไงเราก็ยังรักเค้า อยากบอกเค้าว่าเรายัง รักเค้าอยู่  ยังอยากเป็น Something Speacial  ของเค้าอยู่นะ   แต่ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว......ลาก่อน

edit @ 27 Nov 2009 14:48:31 by WinNie_tHe_New

edit @ 27 Nov 2009 14:50:17 by WinNie_tHe_New

edit @ 29 Nov 2009 14:34:02 by WinNie_tHe_New